Total Pageviews

Sunday, 31 August 2014

Dating

De titel van deze blog wachtte al een tijdje op mijn creativiteit maar ik kon de woorden niet vinden.

Ik kreeg vanmiddag een WhatsApp van mijn ex-vriendin dat ze mijn ex-vrouw tegen kwam tijdens een rendez-vous. Ze vond het vervelend om haar ook tijdens het daten tegen te komen. Kan ik me wel iets bij voorstellen...........

Ik kreeg ook de vraag of ik aan het daten ben. Nee dus. Ik heb er namelijk totaal geen zin in. Ik had wel enige schreden op dat pad gezet maar ben geschrokken van de meestal oninteressante of soms gewoon vreemde vrouwen die ik online tegen kwam.

Ik speel al vele jaren een online game op een site vergelijkbaar met Facebook. Mijn "dating" ervaringen op die site zijn als volgt: veel interesse van zeer jonge vrouwen, meestal met 1 kind, uit Afrika en Aziƫ die proberen om de armoede in hun landen te ontvluchten. Ook veel interesse van vrouwen van mijn leeftijd uit Afrika, (Noord en Midden) Amerika, Aziƫ en soms Oost Europa.

In relatief veel gevallen kreeg ik - vaak al in de 3e zin - te horen dat ze van me hielden. Bij navraag bleek dat dan op mijn profiel foto gebaseerd te zijn. In eerste instantie geloof je je ogen niet maar dat ongeloof heb ik al lang verloren. Ik zie nu vooral de wanhoop die er achter schuil gaat. Ik probeer ze meestal vriendelijk te vertellen dat ik te oud voor ze ben en dat ik bovendien geen interesse heb in een lange afstand relatie. Uiteindelijk geven ze dan op.

Mijn dating eisen liggen meestal veel te hoog. Die eisen liggen vooral op het gebied van intelligentie, inclusief emotionele en sociale. Ik raak meestal snel verveeld in mensen omdat ze domweg niets te zeggen hebben. Helemaal "gek" word ik van die vele stupide "hi" berichten die ik op mijn game site krijg. Alleen een "hi" en niets anders. Dit soort berichten blijkt vrijwel altijd typerend te zijn voor mensen die niets te vertellen hebben.

Van de vele honderden vrouwen met wie ik de afgelopen jaren heb gechat, zijn er na al die jaren een stuk of 10 overgebleven met wie ik soms nog contact heb. En dan rek ik het begrip "contact" behoorlijk ver op want eigenlijk zijn het er maar een paar.

Het kost heel veel inspanning om een band op te bouwen met een ander. In de meeste gevallen raak ik vrij snel - en soms zeer snel - teleur gesteld in de andere persoon. De teleurstelling betreft zelden het uiterlijk maar altijd de inhoud / het innerlijk.

Ik heb jarenlang van mijn ex te horen gekregen dat ik een vrouw (haar dus) nodig had om voor mij te zorgen. Daar blijkt niets van te kloppen. Ik geniet van mijn zelfstandigheid. Daten heeft absoluut geen prioriteit in mijn leven. Ik wil mijn nieuw verworven zelfstandigheid niets eens opofferen. Deze is me veel meer waard dan ik ooit had kunnen denken.

Wednesday, 27 August 2014

Modern Family (2009 - heden)

Sinds enige weken geniet ik met volle teugen van het kijken naar de comedy serie Modern Family (Netflix SE01-04). Onder de hoofdrolspelers twee oude bekenden: Al Bundy uit Married with Children (1987-1997) en tevens Diane Chambers uit Cheers (1982-1993).

Ed O'Neill (Al Bundy) speelt een vader - en tegelijk opa - die begonnen is aan een tweede huwelijk en tweede gezin. Zijn 2e vrouw is een zeer mooie en voluptueuze Colombiaanse schreeuwlelijk die nog jonger is dan zijn eigen dochter. Zijn zoon woont samen met zijn vriend en beiden hebben een geadopteerde Vietnamese dochter. Zijn dochter heeft een ADHD man en ADHD zoon en twee totaal verschillende dochters. In totaal 11 basis karakters die werkelijk bijzonder komisch zijn.

Recent kwam er gezinsuitbreiding omdat Sofia Vergara (de Columbiaanse) zwanger werd en een zoon kreeg. Diverse familieleden dachten dat Ed O'Neill dit niet zou willen. Zijn reactie was echter heel anders: waarom de kans op een tweede leven voorbij laten gaan en achter de geraniums gaan zitten?

Mijn eigen - in 30 jaren - zorgvuldig opgebouwde pyramide van Maslov is de afgelopen 5 jaar tot op bot afgebroken en er is niets nieuws voor in de plaats gekomen. Feitelijk heb ik een "green site" gekregen met volop keuze vrijheid. Denk echter even aan een menu kaart met 200 tot 300 items en je begrijpt het nadeel van volop keuzevrijheid.

Ik ben lang bezig geweest met het proberen te repareren van de treden van mijn oude Maslov pyramide. Toen ik door had waar ik mee bezig was, zag ik de onmogelijkheid van mijn missie pas. Het voordeel van mijn nieuwe Maslov pyramide is dat ik niet alle treden meer ambieer. Ik zou daar wellicht ook niet genoeg tijd meer voor hebben.

De keuze van Ed O'Neill zal hoogstwaarschijnlijk niet de mijne zijn maar toch blijft er iets knagen. Misschien is het de "what, if" vraag. De meest vervelende vraag die er bestaat. Je kunt jezelf bijna gek maken met het proberen te beantwoorden van een "what, if" vraag. Het is niet voor niets dat supercomputers worden ingezet ten behoeve van simulatie modellen.

Ik laat alles nu dus maar gewoon op me af komen en zie wel wat er gebeurt. Ik leef tegenwoordig in het heden in plaats van de toekomst. Voorheen was ik altijd al een paar zetten verder bezig en niet in staat om van (de successen in) het heden te genieten. De nieuwe aanpak bevalt me prima.

En toch blijft er iets knagen.

Maar wat ?

Friday, 15 August 2014

Vervreemding

Vorig jaar zomer had ik een heel opmerkelijke ervaring. Ik had mijn zoon en zijn teamgenoot naar hockey gebracht. Toen ik hem ophaalde zag ik niet hem maar alleen die teamgenoot en een onbekend persoon die naast hem liep. Uiteindelijk bleek die onbekende persoon mijn zoon te zijn...........

Vervreemding kent kennelijk meerdere verschijningsvormen inclusief een visuele variant. Het voelt heel raar om een zoon of dochter als een vreemde te zien. Er vallen onnatuurlijke stiltes waarin meerdere dominees lijken langs te komen.

Enerzijds valt er zoveel te zeggen en anderzijds vind je de beginnende woorden niet. Uiteindelijk valt er gewoon een oncomfortabele stilte. Muziek geeft dan een goede vulling en biedt bovendien ook een mogelijkheid om over neutrale zaken te praten.

Vervreemding is niet alleen een individuele zaak maar ook een maatschappelijke trend. We praten of bellen niet meer maar gebruiken vooral sociale media (FB, LI, WA) om net te doen alsof we nog met elkaar communiceren. Smileys vervangen een gulle lach. ROTFLOL vervangt een grijns.

Corresponderen en zelfs emailen is totaal uit de mode geraakt. Elke dag kijk ik even of er een persoonlijke email tussen de vele emails zit. Niet dus. De laatste keer dat ik een persoonlijke brief kreeg, was van de (inmiddels overleden) neef van mijn moeder. Ik herinner me dat ik toen hoogst verbaasd was dat ik een handgeschreven ( ! ) brief had ontvangen.

Bovenstaande is zeker geen pleidooi om op onze schreden terug te keren. Ik vind WA een prima tool om contact te (onder)houden. Toch geniet ik meer van de persoonlijke contacten tijdens etentjes en andere uitjes. WA geeft je echter de mogelijkheid om meer contacten te onderhouden met minder intensiteit. Zoals Guru Johan ooit zei: "Ieder nadeel heb zijn voordeel" en omgekeerd.

Vervreemding is ook het resultaat van de individuele ontwikkeling die we doormaken: er is een tijd van komen en gaan maar de tijd van gaan is nu gekomen (o.a. Toon Hermans en Kees Stet). In die zin is er dus eigenlijk niks mis mee; de karavaan trekt gewoon door.

Toch lijkt ook vervreemding niet aan de 5 stadia van rouwverwerking te ontkomen: ontkenning, protest/boosheid, onderhandelen/vechten, depressie en aanvaarding.

Ik heb gisteravond eindelijk de oude familiefoto's van de muur gehaald. In plaats daarvan komt nu een groot schilderij met Afrikaanse kunst.

Thursday, 14 August 2014

Excuses

Mijn dochter wil dat ik mijn excuses maak. Op zich geen probleem zodra ik tenminste weet waarvoor. Anders stellen mijn excuses, inhoudelijk gezien, weinig voor.

Ik heb wel een idee waarover het zou kunnen gaan. Vermoedelijk zijn mijn herinneringen echter anders dan de hare.

In de laatste 2 jaar voor mijn echtscheiding heb ik, tijdens de voortdurende provocaties van o.a. mijn dochter, uiteindelijk mijn zelfbeheersing een paar keer verloren en nare dingen tegen haar terug gezegd. Die nare dingen herinnert zij zich nu nog steeds maar de context waarin dit gebeurde negeert ze.

Ik herken de boosheid die in haar zit want ik heb die zelf ook jarenlang gehad. Vooral in de laatste jaren van mijn huwelijk en de eerste jaren van mijn (v)echtscheiding.

Er zat misschien ook wel een goede kant aan die boosheid want die gaf me de energie om te vechten en ook om door te blijven vechten toen alles hopeloos leek. Anderzijds leidde die boosheid ook tot afstoting van mensen want van het ene op het andere moment kon mijn innerlijke boosheid zich uiten in uiterlijke woede tot grote verbazing van bekenden die mij nog nooit zo hadden gezien.

Pas nadat ik inzag wat die boosheid eigenlijk met mij deed, lukte het me om die boosheid weer af te bouwen. Een deel van de boosheid zit nog steeds diep in mij maar is niet langer allesoverheersend. Het is nu meer een bron van kracht geworden.

Ik heb mijn dochter uitgelegd dat ik haar boosheid herken en haar wil waarschuwen voor de negatieve effecten en negatieve energie ervan. Die innerlijke boosheid werkt als een soort donkere schaduw boven je leven die de mooie dingen van het leven marginaliseert. Negatieve zaken die gebeuren lijken echter te werken als brandstof / zuurstof voor de boosheid.

In mijn geval betekent "uitleggen" trouwens dat ik een soort monoloog in iMessage heb. In WhatsApp ben ik reeds geblokkeerd; in iMessage kan dat niet. Ze dreigt nu af en toe om een nieuw nummer aan te vragen. Ik ben dus "economisch" in mijn contact met haar.

Er dient een echt gesprek te komen maar hoe? Ze houdt de boot af. Ze wil kennelijk eerst mijn (inhoudsloze) excuses horen. En daarna? Tja, wie het weet mag het zeggen.

De laatste keer dat ik haar zag en sprak was begin 2012. Toen bleek al dat ze vastgezogen zat in die paar nare herinneringen. De goede herinneringen zijn op de achtergrond geraakt.

Alleen "een" gesprek, waarin wij beiden ons verhaal kunnen doen, kan de lucht doen klaren. Ik heb haar verteld daar klaar voor te zijn. Ik wacht nu op haar.